سه شنبه نوزدهم خرداد ۱۳۸۸
هفته 24 تا 28 بارداري بهترين زمان تشخيص ديابت حاملگي است
| نتايج يک مطالعه حاکي است: انجام آزمايش GCT در زنان باردار با سابقه مرده زايي، سقط و تولد نوزاد با وزن بيش از چهار کيلو گرم براي تشخيص ديابت حاملگي ضروري است. اين بررسي توسط محبوبه عوض پور، کارشناس بهداشت عمومي شبکه بهداشت و درمان شهرستان شادگان با هدف بررسي بيماري ديابت بارداري به عنوان يکي از عوارض شايع دوران حاملگي صورت گرفته است. در بسياري از زنان در ابتداي دوران بارداري، آزمون هاي مربوط به قند خون، طبيعي هستند، اما در انتهاي بارداري به سبب ظرفيت محدود ترشح انسولين، کمبود انسولين و هيپرگليسمي ايجاد شده و تا زمان وضع حمل طول مي شود. اين وضعيت تحت عنوان ديابت بارداري خوانده مي شود. اگر چه بلافاصله پس از انجام وضع حمل، نتايج آزمون ها در زنان به حالت طبيعي باز مي گردد، اما در تعداد قابل توجهي از آنها در آينده به ديابت مبتلا خواهند شد، به طوري که هرچه ديابت در دوران بارداري شديدتر باشد، احتمال آن که بيمار پس از زايمان دچار ديابت شود، بيشتر است. اين بررسي به صورت مروري بر مطالعات قبلي، کليد واژه هاي اينترنتي و مقالات ژورنال هاي معتبر با استفاده از کليد واژه هاي تخصصي تهيه شده است. ديابت بارداري نوعي عدم تحمل گلوکز است که اولين بار در طي بارداري شروع و يا تشخيص داده شود. ديابت حاملگي با شيوع ٥/٤ درصدي يکي از عوارض شايع دوران حاملگي است. عدم تشخيص و درمان ديابت حاملگي موجب افزايش عوارض اين بيماري در مادر و جنين مي شود. از آنجا که به طور فيزيولوژيک، قند ناشتاي خانم هاي باردار پايين تر از حد معمولي است، کشف اين بيماري اهميت بسيار زيادي دارد و انجام آزمايش هاي روتين نظير FBS تقريباً هيچ ارزشي در دوران حاملگي ندارد، لذا براي تشخيص ديابت بارداري بايد از آزمايش Glucose Challenge Test) GCT) در هفته هاي ٢٤ تا ٢٨ بارداري استفاده شود. در اين بررسي آمده است: درصورتي که خانم بارداري داراي علائم خطري همچون سابقه ديابت بارداري در حاملگي قلبي، سابقه فاميلي ديابت، سابقه سقط، مرده زايي و يا تولد نوزاد با وزن بالاي ٤ کيلوگرم باشد در اولين مراجعه و بدون توجه به سن بارداري بايد تحت آزمايش GCT قرار گيرد. گفتني است بيماري ديابت بارداري يک مشکل بهداشتي ناخواسته است که درصورت عدم مديريت درست، ميتواند عوارض متعدد و غير قابل برگشتي براي جنين و مادر به جاي بگذارد. http://dari.irib.ir/index.php?option=com_content&task=view&id=10950&Itemid=129 |
پنجشنبه سی و یکم خرداد ۱۳۸۶
بررسي ها نشان مي دهد: حدود 70 درصد موارد ديابت حاملگي بدون علائم باليني است
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران ديابت حاملگي با شيوع ٥/٤ درصد، يكي از عوارض شايع دوران حاملگي است و عدم تشخيص و درمان آن موجب افزايش عوارض در مادر و جنين ميشود.
سرويس: بهداشت و درمان - خانواده
به گزارش سرويس بهداشت ودرمان ايسنا واحد علوم پزشكي تهران، از آنجا كه به طور فيزيولوژيك، قند ناشتاي زنان باردار پايينتر از حد معمولي است، كشف اين بيماري اهميت بسيار زيادي دارد و انجام آزمايشهاي روتين نظير FBS تقريباً هيچ ارزشي در دوران حاملگي ندارد.
به طور كلي عدم تحمل كربوهيدراتها با درجههاي مختلف كه براي اولين بار در دوران حاملگي بروز ميكند ديابت حاملگي ناميده ميشود. اين افراد به دو گروه علامتدار و بدون علامت تقسيم ميشوند.
در نوع علامتدار، علائمي مانند، پرنوشي، پرخوري، پرادراري، كاهش وزن، گيجي و اختلالات بينايي ديده ميشود. قند خون اين افراد غيرمعمولي بوده و درصد HbA/C نيز در آنها بالاست. در اين گروه انجام آزمايش تحمل گلوكز لزومي ندارد.
در نوع بدون علامت، تشخيص بيماري مشكل است. اكثر مبتلايان به ديابت حاملگي نيز در اين گروه قرار ميگيرند. به طوري كه حدود ٧٠ درصد موارد ديابت حاملگي بدون علائم باليني است.
براي تشخيص ديابت در اين گروه از بيماران با هدف جلوگيري و كاهش عوارض مادر و جنين، جستجوي زودرس اين اختلال با كمك آزمايش غربالگري طي دوره حاملگي ضروري است. در ديابت حاملگي بدون علامت، قند خون مادر باردار حدود ٢٠ درصد پايينتر از حد معمول بوده و به طور معمول بين mg/dl ٥٥-56 است.
شنبه چهاردهم مرداد ۱۳۸۵
عدم كنترل صحيح قندخون مادر موجب مرگ جنين ميشود
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران مراقبت صحيح مادران باردار ديابتي و كنترل قند خون آنها، ميزان مرگومير مادر و جنين را از 65 درصد به حدود دو تا پنج درصد كه رقمي نزديك به يك حاملگي نرمال است، كاهش ميدهد.
سرويس: بهداشت و درمان - خانواده
دكتر زهرا وزيري جراح زنان و مامايي در گفتوگو با خبرنگار «بهداشت و درمان» ايسنا واحد علوم پزشكي ايران در خصوص بارداري زنان مبتلا به ديابت گفت: قبل از كشف انسولين در سال 1921 آمار مرگومير مادران باردار ديابتي بيش از 65 درصد بوده و عملا حاملگي در زنان مبتلا به ديابت امكانپذير نبود.
وي با اشاره به اقدامات پزشكي جديد و كاهش آمار مرگومير مادران و جنين آنها به لزوم كنترل دقيق مادر در سه تا شش ماه قبل از اقدام به بارداري تاكيد كرده و افزود: لازم است مادران مبتلا به ديابت از نظر كليه، تيروئيد، قلب و چشم قبل از اقدام به بارداري بررسي شده و هموگلوبين A1 آنها اندازهگيري شود.
عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشكي ايران در ادامه افزود: در صورتي كه قند خون ناشتا مادر كمتر از 126 ميليگرم و هموگلوبين A1 آن كمتر از 10 باشد (نشانه كنترل درست ديابت) مادر قادر به بارداري خواهد بود.
دكتر وزيري با اعلام اين كه در سه ماهه اول بارداري شانس سقط جنين در بالاترين حد خود قرار ميگيرد، تصريح كرد: در سه ماهه اول به علت حالت تهوع و استفراغ ناشي از ويار حاملگي، كنترل ديابت مشكلتر بوده و ممكن است بيمار به سمت كتواسيدوز ديابتي پيش رود.
وي همچنين اضافه كرد: در سه ماهه دوم در صورت عدم كنترل صحيح ميزان قند خون و عوامل مذكور جنين دچار ماكروزوميا (بزرگ شدن بيش از حد) ميشود.در سه ماهه سوم نيز كه كنترل بسيار مشكل خواهد بود؛ بيمار بايد هفتهاي يك بار توسط متخصص زنان معاينه شود و تستهاي بررسي سلامت جنين نيز از هفته 32 براي بيمار آغاز گردد.
اين متخصص در ادامه اظهاركرد: مهمترين مسئله براي اين افراد آن است كه در صورت احساس به كندي حركت جنين خود، بلافاصله پزشك را مطلع كنند، چرا كه حركت جنين اولين تست بررسي سلامت آن محسوب ميشود.
وي همچنين تاكيد كرد: از آنجا كه شيوع مرگهاي بدون علت جنينهاي ديابتيك در هفته 35 و 36 حاملگي مشهود است؛ بسياري از متخصصان معتقدند كه بهتر است مادر در اين زمان در بيمارستان بستري شده و تا آخرين روزهاي دوران بارداري تحت مراقبت كامل قرار بگيرد.
دكتر وزيري در پايان با تاكيد بر لزوم استفاده از انسولين در مادران باردار، افزود: انسولين از جفت عبور نميكند لذا توصيه ميشود مادران با خيال راحت انسولين را طبق توصيه پزشك معالج خود تزريق كنند.
وي همچنين رژيم غذايي مناسب را تحت نظر متخصص تغذيه و مصرف روزانه حدود 30 تا 35 كيلوكالري به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن براي اين افراد سفارش كرد.
