خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: بهداشت و درمان - عمومي

متخصص طب كار گفت: پرستاران در شيفت شب علاوه بر اين كه از نظر جسمي و روحي دچار ضربه مي‌شوند متاسفانه در خطر بروز زايمان‌هاي زودرس و سقط جنين را در زنان پرستار افزايش مي‌دهد.

دكتر ايرج محبي در گفت‌وگو با خبرنگار «بهداشت و درمان» خبرگزاري دانشجويان ايران، در خصوص آسيب‌هاي شغلي رشته پرستاري اظهار كرد: مباني علمي به اين نتيجه رسيده كه شغل پرستاري نه تنها در ارتباط با ماهيت كار بلكه به دليل اينكه با ارباب رجوع كه داراي شرايط بحراني است روبرو مي‌شود جزو مشاغل سخت و زيان آور تلقي مي‌شود.

وي ادامه داد: عواملي همچون شب كاري، استرس شغلي در ارتباط با مراقبت از بيمار، تماس با مواد شيميايي و داروهايي كه در محيط كار وجود دارد و كارهاي فيزيكي كه به فراخور نياز بيمار بوسيله پرستاران انجام مي‌شود باعث شده كه شغل پرستاري يك شغل سخت و در عين حال پرخطري محسوب شود.

اين متخصص طب كار افزود: مسؤولان با در نظر گرفتن مختصات شرايطي فرهنگي جامعه در واقع دانش پرستاري را متناسب با جنبه‌هاي روحي و رواني مردم مدنظر قرار دهند و بستر كار را به گونه‌اي فراهم كنيم كه انگيزه كافي براي پذيرش شغل پرستاري ايجاد شود.

دكتر محبي خاطرنشان كرد: بيماريهايي همچون افسردگي، اختلالات خواب،‌ اختلالات اضطرابي جزو بيماريهاي رواني تلقي مي‌شوند كه بخشي از آنها منشاء شغلي دارد و متاسفانه به فراخور فشاري كه در شغل پرستاري وجود دارد اين عوارض در اين افراد بيشتر است.

وي در خصوص مسائل و مشكلات شغل پرستاري در بين آقايان به ايسنا گفت: شغل پرستاري در بين آقايان علاوه بر مشكلات روحي و رواني به دليل كارهاي فيزيكي بيشتري كه انجام مي‌دهند دچار اختلالات اسكلتي و كمر درد مي‌شود.

دكتر محبي ادامه داد: حداقل كاري كه براي شغل پرستاري مي‌توان انجام داد اين است كه زمان كار آنها را كاهش داده و افرادي را به كار گيريم كه از نظر روحي و رواني شرايط مناسبي داشته و علاقمند به اين شغل باشند تا بتوانند خدمت مناسب تري را ارائه دهند.

اين متخصص طب كار تصريح كرد: پرستاران بايستي در شرايطي قرار گيرند كه از رفاه نسبي قابل قبولي متناسب با جامعه برخوردار شوند و در مقايسه با ساير مشاغل نبايستي احساس كمبود كنند.

وي ادامه داد: پرستاران در زمينه آموزش و تربيت به گونه‌اي تعليم داده شوند كه تمام نيازهاي بيمار را به گونه‌اي پاسخ دهند كه باعث افزايش رضايت‌مندي بيمار شوند و اين امر محقق نمي‌شود مگر اين كه مجموعه افرادي كه با بيماران در تماس هستند بستر كارشان خوب تعريف شده و رضايت مندي،‌ علاقه و انگيزه كافي داشته باشند تا بتوانند خدمات بهتري به بيماران ارائه دهند.