دوشنبه دوم دی ۱۳۹۸
قربون دست و پای بلوریت برم
از بچگی این ضرب المثل رو شنیدم که مامان بچه سوسکه میگه: قربون دست و پای بلوریت برم. مفهوم این ضرب المثل، شده بود یکی از باورهای من؛ یعنی معتقد بودم که هر بچه ای از دیدگاه مادرش، زیباترین آدم دنیاست. اما این باور، تغییر کرد...
یک روز مراجعی داشتم که حدود چهل روز از زایمانش میگذشت. زنی خسته با چهره ای غمزده... نوزادش رو نشون داد و گفت: به نظر شما این بچه چقد زشته؟ .
اول متوجه مقصودش نشدم، اما بعد از گفتگویی کوتاه متوجه شدم که ظاهر فرزندش با اونچه در ذهنش بوده، متفاوته و این موضوع اون قدر جدی بود که زن دچار افسردگی بعد از زایمان شده بود و نیاز به ارجاع به متخصص داشت.
بعدها در پژوهشی دیدم که حدود بیست در صد از مادران شرکت کننده در اون پژوهش، نسبت به چهره فرزندشون ( که بین ۶ ماه تا یکسال بودن)، حس نارضایتی داشتن....
البته این موضوع، به این معنی نیست که چنین مادرانی، از مادریشون کم میذارن یا همشون دچار افسردگی بعد از زایمان، به این علت خاص میشن؛ اما شاید این نارضایتی، حس بدی باشه که ناخوداگاه و به تدریج، به فرزند منتقل بشه و نتیجش، کاهش عزت نفس و اعتماد به نفس باشه...
یکی از راهکارهای روبرو نشدن با این مشکل اینه که در طی دوران بارداری، این موضوع رو به خودمون یاداور بشیم که فرزندان، امانت های الهی هستن که توسط افریدگارشون، صورتگری میشن اون هم منحصر به فرد. آفریدگاری که دانا و توانا است و همه کارهاش حکیمانس... .
